Í síðustu viku féll frá góður drengur á Ísafirði.  Júlli Tomm var ekki nema 40 ára þegar hann kvaddi.  Ég kynntist Júlla fyrir ca 4 árum en hann spilaði oft poker með okkur strákunum á Ísafirði.  Síðan ég var smápolli þá vissi maður alltaf hver Júlli Tomm var.  Í þá tíð var maður eiginlega hræddur við Júlla.  Maður vissi að hann var í rugli, dópi og innbrotum og maður stimplaði hann bara vandræðagemsa.  Í þá tíð vissi maður ekki betur.  Maður vissi ekki að Júlli var bara góður strákur sem átti við vandamál að stríða.  Fíknin var bara sjúkdómur hjá honum sem hann réð illa við.  Þegar ég svo loks kynntist Júlla var hann edrú og í fullri baráttu við lífið.  Sú hlið sem ég kynntist af Júlla var að hann var virkilegur vinur vina sinni, vildi allt fyrir alla gera og gerði ekki flugu mein.   Allt önnur hlið en ég var sjálfur búinn að búa til í kollinum á mér.   Mömmu þótti alltaf mjög vænt um Júlla Tomm.  Júlli kom oft við hjá mömmu á Seljalandsveginum og sló fyrir hana garðinn eftir að pabbi minn dó því hann vissi að mamma réði ekki við að slá brekkuna í garðinum sjálf. 

Þegar ég heyrði fréttirnar að Júlli væri dáinn þá varð mér mikið um.  Júlli var einhvernvegin fastur hluti af tilverunni á Ísafirði.  Þegar maður fer vestur þá sér maður alltaf sömu karlana og konurnar.  Maður sér Dóra Hermanns á hjólinu, maður sér Riddara Rósu á hlaupum, maður sér Samma á rúntinum með sígó í annari og Orku í hinni, maður sér Hamraborgarbræður í Hamraborg og maður sér Júlla Tomm með hárið út í loftið í vinnugallanum með Orku í hönd.  Mér var virkilega brugðið.  Maður á aldrei eftir að hitta Júlla aftur. 

Ég hef hugsað mikið þessa daga eftir að Júlli fór.  Mest hef ég þó verið að hugsa um strákana hans tvo sem að missa föður sinn svo ungir.   Þeir eiga marga erfiða tímana framundan.  Það er eitt að missa föður sinn svona ungur, en svo koma aðrir erfiðir tímar löngu eftir sjálft andlátið sem að eru erfiðir.  Guttarnir hans eiga eftir að upplifa jól, afmæli og fleiri og fleiri viðburði án pabba síns sem þeir áttu áður með pabba. 

Ég var 16 ára þegar pabbi dó.  Sella var 13, Elísa var 7 ára og Hákon var 4 ára þegar pabbi dó.  Pabbi varð ekki nema 35 ára þegar hann fór. Við systkynin upplifðum þetta allt.  Fyrstu jólin án pabba. Fyrstu áramótin, afmælin, ferðirnar í kirkjugarðinn.  Allt þetta eru erfiðir tímar sem guttarnir hans Júlla eiga eftir að upplifa.  FJölskylda þeirra þarf að vera dugleg að halda minningu Júlla á lofti fyrir guttana hans.

Yngri strákurinn hans Júlla er ekki margra vetra.  Að öllum líkindum kemur hann nú lítið til með að muna eftir pabba sínum ef eitthvað.   Hákon bróðir man sama og ekkert eftir pabba okkar.  Þegar ég spyr hann út í það þá segir hann alltaf að hann muni bara af myndum af pabba, ekki eitthvað svona sem gerðist eða þeir gerðu saman.   Veit ekki hvernig þetta er hjá Elísu. Hún var 7 ára þegar pabbi dó. Hún man nú líkast til eftir pabba.  Veit samt ekki hve mikið það er.  Eldri strákurinn hans Júlla kemur þó sem betur fer til með að muna eftir pabba sínum, hann veit að pabbi hans var góður maður og getur miðlað að því til bróður síns þegar fram í sækir.

Hugur minn er hjá strákunum hans Júlla, fjölskyldu og vinum hans.  Ég votta ykkur samúðar minnar og megi Guð styrkja ykkur á þessum erfiðu tímum.  Júlli Tomm var góður drengur.