Ætli einhver myndi hafa húmor og gaman af því ef ég myndi byrja að blogga aftur?  (er pínu spenntur að sjá hvort einhver svarar því hérna)

 

Um mánaðarmótin ágúst-september byrjaði ég í átaki.  Þeir sem hafa mig á facebook fengu alveg að vita af því, ég fór ekkert leynt með það.  Ég ákvað að pósta því á facebook að ég væri byrjaður í átaki til að setja smá pressu á mig.  Þannig fengu allir að vita að ég væri að reyna að taka á því og gætu þá baunað á mig ef ekkert væri að gerast í þessum málum.   



 

 

Eins og þeir sem mig þekkja vita þá hef ég síðan á blautu barnsbeini æft og keppt í fótbolta.   Núna hafa skórnir ratað upp í hillu og eftir það hafa kílóin hlaðist á kallinn.  Í maí í fyrra (2008) þurfti ég að gjöra svo vel að fleygja skónum upp í hillu þar sem að meiðsli í nára voru einfaldlega orðin of slæm til að ég gæti haldið áfram.   Þegar ég hætti þá var ég 93 kg og í nokkuð góðu formi.  Er nota bene 193 cm á hæð.    Núna í sumar var ég kominn með algjört ógéð á sjálfum mér.   Var varla búinn að hreyfa á mér gumpinn í rúmt ár og hafði afrekað það að bæta á mig........já haltu þér nú fast..... 30 kg á rúmu ári.  Og satt best að segja fór ég nú bara létt með að bæta þessu á mig.  Um mánaðarmótin ágúst-september var ég nákvæmlega 123.1 kg í mælingu sem ég fór í.  Mig vantaði alltaf einhverja áskorun til að koma mér af stað í hreyfingu aftur.   Þá sá ég auglýsingu frá Hróa vini mínum á Facebook þar sem hann auglýsti að hann væri að setja af stað átakskeppni sem átti að standa í 12 vikur og sigurveigarinn fengi x peningaupphæð að launum.  Ég hugsaði bara með mér, "hverju hef ég að tapa nema nokkrum kg og lélegu sjálfsáliti?"  Ég sendi Hróa línu og skráði mig í keppnina.   Hrói og konan hans, Laufey eru dreifingaraðilar Herbalife og þessi keppni var sett á laggirnar í kringum það en það var alls ekkert skilyrði að ég notaði vörur frá Herbalife.  Ég mátti alveg nota mínar eigin aðferðir við að ná árangri. 

Ég ætla ekki að vera svona þegar ég uppfæri statusinn á fésinu.  Sama og þegið
 

Ég fór í mælingu hjá Hróa þar sem hann vigtaði mig, mældi ummál á kjéllinum og tók svona "fyrir" mynd.   Hann tók einnig heilsuskírslu af mér og satt best að segja kom það bæði mér og Hróa á óvart að ég skuli bara yfir höfuð vera á lífi.  Þvílíkur viðbjóður sem lifnaðarháttur minn hafði verið.    

Ég hefði endað svona um jólin ef ég hefði ekki gripið í taumana...
 

Ég hófst handa við að taka mig á.  Ég byrjaði að fara í ræktina og reyna að vanda það sem ég set ofan í mig.  Ég ákvað strax í upphafi að nota engin lóð í þessar 12 vikur.  Bara vinna með brennslu og þoltæki og svo með eigin þyngd (sem er nú töluverð).  Ég hef s.s. aðallega verið að hlaupa, spinning og allar æfingar geri ég sjálfur án lóða, kviðæfingar, armbeygjur, bakæfingar og þessháttar.  

Ég fæ kannski aldrei þetta smetti af því að æfa eins og skeppna en kannski nær maður að slaga eitthvað í áttina að þvottabrettinu á pittaranum.
 

Á síðasta miðvikudag fyrir viku voru 9 vikur búnar af keppninni og þá hafði ég losnað við 10 kg slétt.   Ég hef verið að nota Herbalife næringu.  Ég get alveg viðurkennt það og er bara rosalega ánægður með það sem ég hef kynnst af vörunni.  En ég er engin hálfviti og það eruð þið ekki heldur.  Ég veit vel að það missir engin 10 kg á 9 vikum bara með því að nota Herbalife.  Það er bara ekki þannig.   Þetta kostar hörku vinnu, æfingar og aga.  En það sem Herbalife hefur gert fyrir mig er að það hefur hjálpað mér að forðast óhollustu og hjálpað mér að fá þá næringu sem ég þarf yfir daginn.   Ég hef notað 3 shake á dag og eina heita máltíð.   Í stað þess að bora í nefið inn í Hagkaup og vita ekkert hvað ég á að fá mér sem er hollt en ekki óhollt, þá geng ég bara að mínum shake sem vísum og það bara dugar mér fínt.   Herbalife hefur s.s. hjálpað mér helling við að halda matarræðinu í lagi.  En  ekki það, á þessum 9 vikum hefur matarræðið mitt ekki verið neitt 100%.  Ég er mannlegur og fell stundum í freistni.  Dett stundum í það að standast ekki freistingarnar, sérstaklega um helgar.   En á heildina litið hefur matarræðið mitt stórbatnað og hreyfingin að ég held til fyrirmyndar.   En 10 kg eru farin, en ég er langt frá því að vera hættur. Im just getting started.   Ég hætti ekkert þegar þessar 12 vikur eru búnar.  Eftir það byrja ég bara í nýrri keppni, kannski hendi ég bara sjálfur upp keppni.  Hver veit.

 

Ég setti mér nokkur markmið fyrir átakið.  Bæði andleg og líkamleg markmið.  Svo ég taki dæmi þá setti ég mér markmið að ná að hlaupa 10 km í Gamlárshlaupi ÍR sem hlaupið er á gamlársdag (en ekki hvað) og ég ætlaði að ná að hlaupa 21 km í Reykjavíkurmaraþoni 2010.  Kannski eru þetta langsótt markmið.  Um mánaðarmótin ágúst-september síðastliðin var ég með andateppu við að beygja mig niður og taka dóttur mína upp í fangið.  En ekki lengur, núna er ég búinn að byggja upp þolanlegt grunnþol og er farinn að hlaupa 10 km á bretti. Næst er að koma sér út og hlaupa það úti því þeir sem þekkja til vita að það er langt frá því það sama að hlaupa úti og inni á bretti. 




Ég ætla að ná mér í sixpack, en ekki alveg svona sixpack.

Einnig langar mig bara að láta mér líða betur.  Ég vil geta litið í spegil án þess að langa mest til að æla.  Mig langar að geta gengið um með hökuna uppi og útgeyslun sem segir "horfið á mig, ég er í formi, mér líður vel.".

Mig langar líka að verða betri í golfi.  Ég efast ekkert um að ég á eftir að bæta mig um 2-3 í forgjöf þegar slatti af aukakílóum eru farin fjandans til.
 

Í kjölfarið á þessu átaki er ég núna að læra að verða einkaþjálfari.  Er í einkaþjálfaraskóla World Class og klára það í desember komandi.    Ég hef ákveðið að leyfa ykkur sem nenna að lesa þetta blogg að fylgjast með þessu hjá mér.

 

Hver veit nema ég leyfi ykkur að sjá "fyrir" myndina einn góðan veðurdag, og þá vonandi með góðri "eftir" mynd.  

 

Takk fyrir að lesa.  Eruð yndisleg.  Sérstaklega þú. 

 

Nú í vikunni fékk ég ansi skemmtilegan tölvupóst.  Ég hef oft fengið svona tölvupóst í junk-mailið á hotmailinu mínu en aldrei á íslensku og það í simnet mailið mitt þar sem ég fæ aldrei ruslpóst og aldrei neitt þar inn nema ég skrái mig með það e-mail einhverstaðar og belive you me, ég hef ekki skráð simnet mailið mitt á einhvern stað þar sem það ætti að skila sér í svona pósti.  Ég ætla bara að copy/paste  póstinum hér inn fyrir ykkur.  :

 

"Hæ, ég sá prófælið þitt og vinur minn gaf mér tölvupóstinn hjá þér.  Ég náði ekki í þér á msn en er viss um að þú þekkir mig og stelpurnar sem eru með á livecam.

Við fáum stig þegar vinnir heimsækja okkur, og  það er líka ókeypis! Ég vil frekar ekki tala við útlendinga. Sjáumst!

http://EUgirls.co.cc

Ég verð á netinu í allt kvöld, heilsaðu upp á okkur!

Það er geggjað stuð!

Kv.

Anna og vinir "   

 

Þetta bréf var stílað frá Önnu Sif.  Ég þekki by the way enga Önnu Sif og þaðan af síður einhverja Önnu Sif sem vill endilega deila með mér livecam.  Þetta er náttúrulega að öllum líkindum víruskvikindi sem að einhver er að dreifa eða íslensk klámsíða, fylgdarþjónusta eða vændi.   Ég var ekkert að hafa fyrir því að klikka á linkinn enda hef ég afskaplega takmarkaðann áhuga á að fá vírus í tölvuna mína.

Ég vildi bara deila þessu með ykkur.  Fannst skondið að fá svona á íslensku.  Hef oft fengið svona frá frk Alot Of Vagina eða álíka gáfulegum sendurum sem maður vitanlega opnar aldrei.

 

 

Annars sá ég á mbl í dag að götuvændi sé að myndast á íslandi.  Ég er ekki að sjá þetta fyrir mér.  Einhverja gellu í netasokkabuxum og flegnu niður á nafla að bjóða sig á horninu hjá klukkunni á Lækjartorgi eða á horninu hjá Hamraborg á Ísafirði.  Held nú að íslandið sé allt of lítið fyrir svona.  Stelpur, bjóðið ykkur á netinu eða í blöðunum, ekki út á horni.   Það er svo low class eitthvað.  




Hver væri ekki til í að sjá svona atvinnustarfsemi á Hringbrautinni??


Sá líka umfjöllun um nudd með happy ending um daginn.  Hver er ekki til í gjafabréf í svoleiðis nudd í jólagjöf??  Helga þú veist núna hvað ég vil í jólagjöf.  NOT.   Þar er s.s. hægt að fá nudd frá einherjum kerlingum sem nudda þig, þær eru naktar eða í brókinni, eftir því hvort þú vilt borga 10.000 kr eða 7500 kr.  Svo bara ræður þú hvort þú viljir fá happy ending í lokin.  Þá klárar konan litla vininn með höndunum.  Stórsniðugt alveg!   Verst að þetta er upp í Árbæ og ég nenni ekki að keyra svo langt. 




Hvaða kona væri ekki til í að veita þessum sjéntilmanni "happy ending"?? 

 

Hafið annars góða helgi gott fólk.  Elska ykkur öll, bara mis mikið.

 

Ég hef undanfarið verið að hugsa mikið.  Já merkilegt nokk, ég hugsa.  Ég hef hugsað hvað mig langar að gera.  Það er margt sem mig langar að gera, ég á marga drauma en ég hef sjaldnast haft það í mér að sparka í fallega sitjandann á mér og drífa mig í að framkvæma það sem mig langar að gera.  Ég skal nefna dæmi.  Mig hefur alltaf langað til að vera mellufær á gítar.  Fór einu sinni í vinnukonunámskeið.....ég enntist í einn tíma.  Þá gafst ég upp.  Væri alveg til í að fara í námskeið í gítarleik, bara læra grunninn og þannig.  Hef mig ekki í það.  Svoleiðis kostar pening.  Á ekki einu sinni gítar!!

 


Ég og Kurt-arinn, góðir saman með gítarinn....eða ekki.

Mig langar að flytja til útlanda.  Hef ekki farið leynt með það við mína konu og dóttur.  (reyndar skilur dóttirin ekkert hvað ég er að bulla þar sem hún er nú bara tæplega 5 mánaða.).  Ég flutti til Köben um mánaðarmótin ágúst-september í fyrra og hugðist leita mér að vinnu þar og vera með Helgunni þar.  En það gekk brösulega að finna mér vinnu og ég var kominn heim 1. des og byrjaður að vinna heima á íslandi.   Ég var s.s úti í 3 mánuði og ef ég á að segja eins og er þá var ég nú mest bara túristi í köben í 3 mánuði.  Helgan var mikið í skólanum,  ef ekki þar þá var hún í ógleði upp í rúmi sökum óléttu, og eins og ég hef sagt við hana, þá var ég beisiklí bara einn að þvælast þarna í þessar vikur sem ég var þarna.  Jú ég var heima að hjúkra ógleðikonunni minni!  En allavega, ég upplifði ekki tímann þarna eins og ég hafi prufað að búa í útlöndum.  Ég var ekki virkur í samfélaginu, ég var bara túristi.  Ég væri alveg til í að prufa að fara út og búa þar.  Fara til danmerkur, noregs, svíþjóðar eða álíka.  Held að ég og mín fjölskylda gætum haft það mjög gott þar.  Yrði náttúrulega erfitt að vera í burtu frá fjölskyldum og vinum, en það gera þetta margir og við gætum alveg gert þetta eins og aðrir.

Þetta er til að mynda borg sem ég gæti hugsað mér að prufa að búa í. Þekkirðu hana?
 

Hvaða fleiri drauma hef ég?  Hmmm.  Jú ég á draum, eða meira svona markmið og ég veit að ég næ því létt.  Ég er s.s. í átaki, ég er að hamra af mér aukakílóin.  Í kringum það setti ég mér það markmið að hlaupa 10 km í Gamlárshlaupi ÍR og að hlaupa 21 km í Reykjavíkurmaraþoni 2010.  En ég ætla ekki bara að hlaupa þetta, ég ætla að gera þetta á skikkanlegum tíma.  Það geta allir hlaupið þessar vegalengdir en ég ætla að gera það á þolanlegum tíma, allavega ekki enda síðastur.

 

Þegar allt kemur til alls þá er ég alls ekki nógu duglegur að láta drauma mína rætast.  Ég á fullt af öðrum draumum sem að ég hugsa um en ég geri aldrei neitt í þeim.  Ég þarf endilega að fara að bæta þetta.   Það er náttúrulega meira en að segja það að framkvæma suma af þessum hlutum.  Allar svona ákvarðanir þarf maður að bera undir fjölskylduna og það er ekki alltaf þannig að mínir draumar passi við þeirra drauma og væntingar. 

 

Jæja nú hafið þið fengið smá innsýn í kollinn á mér í dag.  Ef þið hafið eitthvað um þetta að segja þá er bara að tjá sig.  Væri gaman að heyra skoðanir.

 

Love you!!!

 

Í síðustu viku féll frá góður drengur á Ísafirði.  Júlli Tomm var ekki nema 40 ára þegar hann kvaddi.  Ég kynntist Júlla fyrir ca 4 árum en hann spilaði oft poker með okkur strákunum á Ísafirði.  Síðan ég var smápolli þá vissi maður alltaf hver Júlli Tomm var.  Í þá tíð var maður eiginlega hræddur við Júlla.  Maður vissi að hann var í rugli, dópi og innbrotum og maður stimplaði hann bara vandræðagemsa.  Í þá tíð vissi maður ekki betur.  Maður vissi ekki að Júlli var bara góður strákur sem átti við vandamál að stríða.  Fíknin var bara sjúkdómur hjá honum sem hann réð illa við.  Þegar ég svo loks kynntist Júlla var hann edrú og í fullri baráttu við lífið.  Sú hlið sem ég kynntist af Júlla var að hann var virkilegur vinur vina sinni, vildi allt fyrir alla gera og gerði ekki flugu mein.   Allt önnur hlið en ég var sjálfur búinn að búa til í kollinum á mér.   Mömmu þótti alltaf mjög vænt um Júlla Tomm.  Júlli kom oft við hjá mömmu á Seljalandsveginum og sló fyrir hana garðinn eftir að pabbi minn dó því hann vissi að mamma réði ekki við að slá brekkuna í garðinum sjálf. 

 

Þegar ég heyrði fréttirnar að Júlli væri dáinn þá varð mér mikið um.  Júlli var einhvernvegin fastur hluti af tilverunni á Ísafirði.  Þegar maður fer vestur þá sér maður alltaf sömu karlana og konurnar.  Maður sér Dóra Hermanns á hjólinu, maður sér Riddara Rósu á hlaupum, maður sér Samma á rúntinum með sígó í annari og Orku í hinni, maður sér Hamraborgarbræður í Hamraborg og maður sér Júlla Tomm með hárið út í loftið í vinnugallanum með Orku í hönd.  Mér var virkilega brugðið.  Maður á aldrei eftir að hitta Júlla aftur. 

 

Ég hef hugsað mikið þessa daga eftir að Júlli fór.  Mest hef ég þó verið að hugsa um strákana hans tvo sem að missa föður sinn svo ungir.   Þeir eiga marga erfiða tímana framundan.  Það er eitt að missa föður sinn svona ungur, en svo koma aðrir erfiðir tímar löngu eftir sjálft andlátið sem að eru erfiðir.  Guttarnir hans eiga eftir að upplifa jól, afmæli og fleiri og fleiri viðburði án pabba síns sem þeir áttu áður með pabba. 

 

Ég var 16 ára þegar pabbi dó.  Sella var 13, Elísa var 7 ára og Hákon var 4 ára þegar pabbi dó.  Pabbi varð ekki nema 35 ára þegar hann fór. Við systkynin upplifðum þetta allt.  Fyrstu jólin án pabba. Fyrstu áramótin, afmælin, ferðirnar í kirkjugarðinn.  Allt þetta eru erfiðir tímar sem guttarnir hans Júlla eiga eftir að upplifa.  FJölskylda þeirra þarf að vera dugleg að halda minningu Júlla á lofti fyrir guttana hans.

 

Yngri strákurinn hans Júlla er ekki margra vetra.  Að öllum líkindum kemur hann nú lítið til með að muna eftir pabba sínum ef eitthvað.   Hákon bróðir man sama og ekkert eftir pabba okkar.  Þegar ég spyr hann út í það þá segir hann alltaf að hann muni bara af myndum af pabba, ekki eitthvað svona sem gerðist eða þeir gerðu saman.   Veit ekki hvernig þetta er hjá Elísu. Hún var 7 ára þegar pabbi dó. Hún man nú líkast til eftir pabba.  Veit samt ekki hve mikið það er.  Eldri strákurinn hans Júlla kemur þó sem betur fer til með að muna eftir pabba sínum, hann veit að pabbi hans var góður maður og getur miðlað að því til bróður síns þegar fram í sækir.

 

Hugur minn er hjá strákunum hans Júlla, fjölskyldu og vinum hans.  Ég votta ykkur samúðar minnar og megi Guð styrkja ykkur á þessum erfiðu tímum.  Júlli Tomm var góður drengur.

 

 

Langar þig að ég bloggi meira?  Á ég að halda áfram að blogga eða bara að slútta þessu?

 

Í þessari færslu ætla ég að fleygja grjótharðri karlmennskunni út í veður og vind og sýna á mér mjúku hliðina.  Ætla að reyna að gefa smá sýn af fæðingu dóttur minnar frá minni hlið.  Oft hefur maður séð hvernig mæðurnar upplifa þessa lífsreynslu en sjaldnar hvernig pabbinn upplifir þetta.  Látum okkur nú sjá.....

Þarna fer þessi saga fram...
 

Á síðustu vikum höfðum við Helgan farið nokkrar platferðir á fæðingardeildina. Ferðir þar sem að Helga var komin með verki í bak og einhverja nýja verki hér og þar sem hún kannaðist ekkert almennilega við.  Í þessum málum  er aldrei of varlega farið og því var ekkert að því að kíkja bara á deildina,  láta skoða konuna og fá að vita hvað væri í gangi.  Í fyrstu ferðinni fengum við bara beint í æð að frúin væri komin af stað í fæðingu, komin með 4 í útvíkkun og stuttan legháls.   Helga fór í panic en ef ég á vera hreinskilinn þá var bara pollrólegur yfir þessu.  Fór í það að róa hana niður og segja henni að allt yrði í lagi og þessháttar.  Sennilega fannst mér þetta bara óraunverulegt og ekki alveg að trúa því að eitthvað væri að gerast enda konan bara komin rúmar 36 vikur en ekki 40 eins og "lög" gera ráð fyrir.   Enda kom það á daginn að við vorum send heim eftir tæpa 2 breytingarlausa sólarhringa.  Eftir þessa ferð forum við 2x í viðbót uppeftir bara til að láta tékka hvort eitthvað væri að gerast, vegna þess að konan fann nýja verki og vesen.

Það var nóg að gera að upplýsa fólkið um stöðu mála...
 

Föstudaginn 15. maí var Helga farin að finna nýja og sterka verki.  Við sátum heima hjá tengdó að ræða landsins gagn og nauðsynjar og verkirnir ágerðust bara frekar en hitt.   Helga hringdi upp á fæðingardeild og þær vildu fá hana uppeftir og fá að skoða hana.  Ég var nú alveg tæplegast að nenna því.  Nennti ekki að fara enn eina fýluferðina upp á deild til þess að láta segja okkur að fara heim, það sé ekkert að gerast.   En kl 16.30 fórum við upp á deild og á móti okkur þar tók yndisleg ljósmóðir sem heitir Jóhanna.  Hún setti Helguna í rit þar sem tékkað var á samdráttum og hjartslætti í barninu.  Á 40 mín kom 1 samdráttur og hjartslátturinn var bara flottur eins og hann hafði alltaf verið.  Ljósmóðirin tjáði okkur að hún yrði nú sennilega að senda okkur bara heim, en hún vildi hinsvegar fá að skoða Helgu fyrst.  Hún gerði það og komst að því að Helgan var komin í 5 í útvíkkun og með smá legvatn.  Þegar þarna var komið lá við að ég væri farinn að dotta í stólnum mínum, enda búinn að koma nokkrum sinnum þarna og alltaf fengið að heyra það sama.  Þarna kom annað hljóð í ljósuna.  Hún stökk skyndilega frá því að ætla að senda okkur heim og yfir í að hún þyrfti að tala við deildarlæknir og bera saman bækurnar.  Hún kom fljótt aftur og tjáði okkur að við færum ekki heim tvö í þetta skiptið.  Við færum heim með litla barnið í fanginu því að ákveðið hefði verið að rjúfa belginn utan um barnið og legvatnið (bara fyrir ykkur sem ekki þekkið þetta).  Þarna fékk Helgan smá sjokk, en ekki jafn mikið og fyrst þegar við mættum á fæðingardeildina.  Sjálfur var ég alveg jafn pollrólegur og áður.  Nú var þetta ekki óraunverulegt, heldur bara eitthvað svo eðlilegt.  Fannst þetta bara ekkert mál.  Ég hafði undirbúið mig andlega undir þessar stundir síðan ég var unglingur.  Við forum inn í á deild þar sem belgurinn var rofinn.  Vatnið fór strax.  Helgu var tjáð að ef ekkert gerðist merkilegt næstu 2 tímanna þá yrði henni gefið drip í æð til að koma þessu af stað almennilega.  Helgu var ráðlagt að labba aðeins um til að koma þessu í gang.  Þess má geta að Helga komst aldrei frammúr til að fara að rölta um.  Allt fór af stað með það sama og 90 mín seinna var barnið komið í heiminn. 

 

Á meðan á þessu öllu stóð var ég nú nokkuð rólegur.  Mamma hennar Helgu var viðstödd fæðinguna.  Ég var nú búinn að vera með háværar yfirlýsingar nokkrum mánuðum fyrir fæðingu að ég yrði bara á myndavélinni en mamman yrði að nudda bakið og kreista hendina á Helgunni.  Þegar á hólminn var komið þá ákvað ég að láta bara myndavélina eiga sig og standa við bakið á konunni minni, í orðsins fyllstu merkingu.  Ég bara tók mig til og nuddaði bakið á Helgunni á meðan hún kvaldist í mestu verkjunum.  Eftir smá barning en lítið vesen þá kom barnið í heiminn, gullfalleg, pínulítil stúlka sem var ekkert allt of mikið að grenja og öskra á okkur.  Tilfinningin var ótrúleg.  Ekki laust við smá dofa sem tók sér stað.  Litla daman var komin upp á Helguna, öll í fósturfitu og enn tengd við naflastrenginn.  Þá bara komu tár. Bæði hjá mér og hjá Helgu.  Þetta var bara ótrúleg tilfinning.  Lífið var bara best í heimi.   Eftir þetta klippti ég á strenginn.  Þarna fannst mér ég bara hafa sigrað heiminn.  Við lágum bara saman ég og Helgan og dáðumst af dóttur okkar.  Gátum varla hætt að horfa.   Ljósmóðirin hún Jóhanna tók dömuna næst og þreif hana, mældi og vigtaði.  Eftir það fékk ég að halda á henni í fyrsta sinn og tilfinningin var bara ótrúleg.  Veit ekki alveg hvernig er best að lýsa þessu.  Kannski ég reyni bara að lýsa þessu í myndum.  Sennilega var tilfinningin bara einhvernvegin svona.:

Mig langaði bara að lyfta dóttur minni til himins og hlaupa sigurhring um fæðingardeildina með hana....



Var svo ánægður að þessi gaur er í fýlu miðað við hvað ég var glaður....






 

Þetta er fyrsta skiptið sem ég fékk að halda á dömunni....
 

Mér leið eins og ég hefði sigrað heiminn, eins og ég hefði unnið sjálfan bikarinn og væri að lyfta honum á loft svo allir fengu að sjá hvað ég hefði afrekað.  Ég vildi að allir fengju að sjá hvað "bikarinn" væri flottur. (í þessu tilfelli dóttir mín vitaskuld).  Ég var bara hamingjusamasti maður í heimi.  Oft hefur mér fundist lífið hálf tilgangslaust, áður en ég kynntist Helgu og áður en það kom til að ég væri að verða pabbi.   En núna var lífið komið með tilgang.  Engan smá tilgang.   Lífið var dásamlegt og ég gat ekki beðið eftir þessari nýju áskorun í lífinu.  

 

Við tóku 20 klukkutímar á Hreiðrinu á fæðingardeildinni og fóru þeir að mestu í það að bara horfa á þennan gullmola sem kominn var í heiminn.   Það var bara ekki hlaupið að því að ná augunum af henni.  Yndislega róleg og falleg stelpa sem að við stoltir, nýbakaðir foreldrarnir gátum ekki haft augun af.

 

Síðan þá hefur lífið bara snúist um dömuna mína.  Stúlkan er núna 9 daga gömul og verður yndislegri með hverjum deginum.  Hún er ljúf sem lamb, leyfir mömmu sinni og pabba bara að sofa á nóttunni, heyrist varla múkk í henni allan daginn og slappar bara af.  Sennilega bara dóttur pabba síns.

 

Vona að þið hafið haft gaman af því að lesa þetta. 

 

Kv, Stoltur faðir.

Lítil prinsessa kom í heiminn í gær, 15. maí kl 19.40. Hún var 50 cm og 3385 gr.  Móður og barni heilsast mjög vel.  Ég er búinn að setja inn nokkrar myndir í albúmið hér og á facebook.  Á næstu dögum mun ég koma með ítarlegt blogg um upplifun mína af því að vera viðstaddur fæðingu dóttur minnar.




Tékkið á síðunni eftir 1-3 daga, þá verður komið blogg með öllu. :)

 

Jæja þá eru komnar 33 vikur og rúmlega það.  Hákon bróðir spurði mig um daginn hvenær ég fengi eiginlega svona reality check...fokk ég er að verða pabbi!!!.  Svarið er að ég fékk það um daginn. Ég og Helgan forum að skoða fæðingardeildina við Hringbraut um daginn og þar hitti það mig aðeins í hausinn að ég er að verða pabbi.  En það varði í svona svona sirka 30 sek, svo var ég bara búinn að gleyma mér í því hvað þetta verður yndislegt og gaman.   Ljósmóðirin sem sýndi okkur fæðingardeildina sagði okkur athyglisverða staðreynd sem ég vissi ekki.  Þegar barnið er nýfætt þá verður barnið alveg glaðvakandi ca fyrsta klukkutímann og skoðar allt í kringum sig og meira að segja hermir eftir því sem að það sér.  T.d. ef ég held á því og rek útúr mér tunguna, þá er viðbúið að barnið hermi það eftir.  Ef ég kreppi lófann og slaki á honum á víxl þá er viðbúið að barnið geri það líka.  Ég trúði þessu nú svona rétt tæplega en sá þetta svo á dvd svo ekki verði um villst.  Nú fór ég náttúrulega að hugsa mér gott til glóðarinnar.  Auðvitað stilli ég bara barninu upp strax og það kemur í heiminn og læt það horfa á mig í klukkutíma eða svo.  Svo bara labba ég um, kenni s.s. barninu strax að labba.  Ég mun halda bolta á lofti, geng á höndum og fleira og fleira sem ég vil að barnið læri strax.  Er einmitt að punkta hjá mér lista yfir það sem ég þarf að kenna barninu þarna þennan fyrsta klukkutíma.   Jói Guðna eignaðist son fyrir nokkrum dögum.  Hann sagði mér að það að vera viðstaddur fæðingu væri stórkostlegt - maður fengi sko Lazy Boy!!!  Hann er ágætur hann Jói.   Nóg af barnatali núna.




Svona mun barnið mitt horfa girndaraugum á móður sína....

 

Eða samt ekki alveg. Merkilegt hvað mannskepnan er ófullkomin þegar hún fæðist.  Þegar þetta er skrifað er ég að horfa á náttúrulífsþættina Planet Earth.  Þegar mannskeppnan fæðist er hún algjörlega ósjálfbjarga.  Getur ekki gengið, getur ekki talað, getur ekki borðað nema fá hjálp og svo koll af kolli.  Lömb, kálfar, folöld og fleiri og fleiri dýr eru bara komin á harðasprett um leið og þau sjá dagsljósið.  Reyndar eru það svo vitlaus dýr að þarna liggur við stöðvast þróunin hjá þeim á meðan við mennirnir erum alltaf að læra.  Merkilegur fjandi.

 

Ég skil ekki þegar fólk kallar börnin sín eftir einhverjum nagdýrum og þannig. Hversu oft sér maður á facebook og msn og þannig "litla músin mín veik".... "kúra með litlu músinni minni" og þannig.  Hversu girnilegt er að kalla börnin eftir mús?? Öööö nákvæmlega ekki neitt!

 

Er eitthvað við þessa mús sem minnir á mannsbarn? Nei einmitt

Annars er voða lítið að frétta af mér.  Maður vinnur og vinnur, myrkrana á milli.  Get víst lítið tjáð mig um það hér þar sem ég má það ekki.  Aldrei fór ég suður er um næstu helgi.  Það sökkar að komast ekki á það.  Væri alveg til í að sjá Mugison og aðra leika listir sínar þar.

 

Fór í bíó á laugardaginn með Helgu og Hákoni Degi.  Fórum og sáum Knowing.  Hefði alveg getað verið fín mynd, leit ágætlega út framan af..... en neeeeeei. Hún breyttist í viðbjóð og í það að vera ömurgleg mynd!  Ég bara hreinlega verð að mæla með því að þið horfið aldrei á þessa mynd.  Ekki fara á hana í bíó, ekki sjá hana á dvd, ekki downloada henni, EKKI horfa á þessa mynd. Hún sökkar!

 

Nicholas Cage er ekki að gera gott mót í Knowing

Að lokum ætla ég að koma með smá getraun.  Hvert er skítapleisið á myndinni hér að neðan?

 

 

 

Eitthvað verð ég að færa inn hér.  Hvað er nú að frétta? Hmmm kerla er komin tæpar 32 vikur svo þetta styttist sem óð fluga að ég verði pabbi.  Allt gengur vel með barnið, það er allavega enn í bumbunni, og lætur vita af sér reglulega með spörkum og hreyfingum.  Sett dagsetning er 23. maí.  Við forum í dag á fæðingardeildina til að skoða og sjá út í hvað við erum að fara.  Þar fengum við líka dvd disk með 3 fæðingum sem við eigum að skoða.  Spennandi? Já ég er ekki frá því.  Ég hef oft heyrt að menn séu ekki að höndla að vera viðstaddir fæðingar og að þurfa að sjá svona dæmi. En ég óttast þetta ekkert. Hlakka bara til. Held þetta sé ekkert mál. Meina ekki ég sem er að fara að fá 4 kílóa barn út um klofið á mér.  Veit ekki afhverju ég ætti að "meiða" mig eitthvað við það.

 

Ég á mér draum núna.  Ég sé bara sólarlönd í hyllingum.  Langar fátt meira en að komast eins og 2 vikur bara í frí í sólarland.  Hanga á hótelbakka, láta sólina baka mig, fá mér kalt að drekka, snúa mér á hina hliðina og halda áfram að láta sólina baka mig.  Rölta um í 30 stigum plus og bara slaka á. Skilja gemsann eftir heima og ekki hafa áhyggjur af neinu nema hvort ég eigi að fá mér nautalund eða humar í kvöldmatinn.  Það væri næs.  Ég á afmæli í sumar, þið megið alveg gefa mér ferð í afmælisgjöf.  Takk fyrirfram.

 

Ég væri alveg til í að geta bloggað um vinnuna hér.  Maður er oft að lenda í hinu og þessu í þessari vinnu.  En ég bara má ekki tala um neitt sem gerist þar.  Það sökkar. Efast ekki um að þið mynduð hafa gaman af því að heyra hitt og þetta sem gerist þar.  Ég gæti náttúrulega sagt eitthvað hér ef þið lofið að segja ekki neinum?  Samþykkt?

 

Hvað er framundan?  Alveg að koma páskar.  Glatað að komast ekki vestur um páskana. Ég er því miður að vinna um páskana.  Skömm og skandall að komast ekki á Aldrei fór ég suður.  Það er alltaf stemmari á Ísafirði um páska. 

 

Það sem hér kemur á eftir er bara fyrir Hákon bróðir og aðra sem að sakna þess að ég sé bitur bloggari:

 

Helvíts djöfulls rugl og dauði og djöfull.  Djöf þoli ég ..... hmmm.... Þingmenn.  Sá frétt frá Alþingi um daginn.  Þar vinnur fólk sem kallar sig alþingisfólk.  Alþingisfólk fær góð laun.  Þegar ég segi góð laun þá er ég að tala um 5-600 þús og uppúr á mánuði.  Okey, gott og blessað, nema í þessari frétt var einn að tala í pontu, og 3 út í sal að hlusta.  WTF? Á alþingi sitja sko 63 þingmenn.  Hvar í fjand.... var allt fólkið?  Þetta fólk sem við erum að borga morðfjár í laun er bara ekkert í vinnunni.  Mér var alveg illt í rassgatinu af því að horfa á þetta.  Fann alveg hvernig 59 alþingismenn tóku mig í þurrt rassgatið og hirtu laun af mér með því að mæta ekkert í vinnuna sína.  Hvar eru mótmælendur núna?   Dragið fram pottana og pönnurnar og eggin og allt þetta dót sem þið drituðuð að alþingishúsinu og löggunum og látið í ykkur heyra núna.  Þetta er bara rugl.

 

Jæja nenni ekki að bulla meira.  Takk fyrir að svara nafnakallinu.  Gaman að sjá hver er að lesa bullið í mér.  Megið endilega láta í ykkur heyra. Það er gaman.

 

Hafið það sem best.